Hulp bij euthanasie

Door Startups op vrijdag 4 september 2015 16:04 - Reacties (19)
Categorie: Fictie, Views: 5.193

Een aantal mensen ziet de categorie van deze post niet staan, de categorie is: 'Denk' en 'Fictie'

Nu sta ik hier met een schop in mijn hand, bezweet en met tranen in mijn ogen.
Ik heb eigenhandig mijn partner begraven, een dikke meter onder de grond. (Ik woon in een landelijk gebied met een grote tuin.)
Ze was zo ziek en kon zelf geen beslissing maken over haar leven.
Even terug naar het begin, het begon een half jaar geleden toen ze plotseling last kreeg van allerlei kwaaltjes. Al snel constateerde dokter een ziekte in een vergevorderd stadium. Het heeft geen zin om uit te wijken maar in dit land kun je in dat geval gewoon verrotten.
De behandeling zou duizenden euro’s gaan kosten en geen enkel recht op een tegemoetkoming.
Heel kort overwogen om een Breaking Bad personage te worden maar dat zou kunnen betekenen dat ik haar de laatste maanden niet meer zou zien.
Al snel kwam het moment dat ze alleen nog voor haar uit staarde en ik de pijn in haar ogen kon zien. Als je een band met iemand hebt die 15 jaar teruggaat dan kun je dat gewoon zien.
Ik ging naar een arts die ik vertrouw en die gaf me niet helemaal legaal de middelen.
Nu moest ik een dag kiezen. Er gingen dagen voorbij, weken. Ik kon het niet. Maar ik wist dat zij niet zelf kon beslissen en het zou egoÔstisch zijn om haar alleen te laten leven zodat ik nog langer bij haar kon zijn. Haar aardse tijd was over. Uiteindelijk heb ik het kunnen doen maar ik zal jullie de details besparen.

We wonen best afgelegen in het noorden dus ik kon haar prima in de grote achtertuin begraven. Ik zoek alleen nog een steen.

Nadat ik er nog is langer over nagedacht heb voel ik me slechter. Ik had meer kunnen doen, ik had mijn auto moeten verkopen. Ze was mijn alles, daar kom ik nu meer en meer achter.
Vrienden zeggen dat ik gewoon voor een nieuwe moet gaan. Maar ik weet niet of ik de energie en het geld er voor heb.
Toch blijf ik vinden dat dit niet zou moeten gebeuren in Nederland. Ik heb alle fractieleiders aangeschreven met dit verhaal hierboven. Een enkele reactie ontvangen, natuurlijk van Marianne.